فصل اوّل : سلوك معنوى در پرتو نور قرآن و عترت ( عليهم السلام ) از نظر قرآن كريم ، انسان در حركت به سوى پروردگار هستى است و منتهاى اين سير كه در مسيرى پر رنج و پر مشقّت واقع شده است ، خداوند متعال مىباشد : ( يا أَيُّهَا الْإِنْسانُ إِنَّكَ كادِحٌ إِلى رَبِّكَ كَدْحاً فَمُلاقيهِ ) « 1 » آيات ديگرى نيز به همين مضمون در قرآن كريم وجود دارد كه بازگشت انسان را به سوى خود خداوند بر مىشمرد و انتهاى مسير حركت او را مقام عنداللهى مىداند . « 2 » بنده‌اى كه قدم در راه نهد و با عزمى جزم مسير تقرّب به درگاه الهى را بپيمايد ، به مقامى مىرسد كه خداى سبحان او را به نزد خودش دعوت مىكند و او را در بهشت موعود كه با بهشت معمولى تفاوت دارد و مخصوص خود خداوند است ، منزل مىدهد . ( يا أَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ ، ارْجِعي إِلى رَبِّكِ راضِيَةً مَرْضِيَّةً ، فَادْخُلي في عِبادي ، وَ ادْخُلي جَنَّتي ) « 3 » رسيدن به اين مرتبهء عظيم و دست يافتن به اين مقصد رفيع ، پس از پيمودن راهى طولانى در مسيرى پر مشقّت براى آدمى ميسّر مىگردد . راهى كه انسان بايد بپيمايد ، از

--> ( 1 ) . الإنشقاق / 6 ( 2 ) . از جمله البقرة / 156 : ( إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ ) ، النجم / 49 : ( وَ أنَّ إِلى رَبِّكَ الْمُنْتَهي ) و . . . ( 3 ) . الفجر / 30 - 27